Zindan Se Raha Ho Kar Jis Dam

زنداں سے رہا ہو کر جس دم ہو میرے غازی جب کرب و بلا میں آئے حرم ہاں میری چادر کے رکھوالے شاہ ناقے سے گری زینب دکھیا ہاں مجھے گر کے سنبھلنا آگیا اور زخمی زخمی رکھتی قدم ہاں مجھے پیدل چلنا آگیا عباس رو کر غازی سے کہنے لگی، بابا نے مجھے سمجھایا تھا اے بیٹی گھر میں پیدل چل، چلنا ہے تجھے میلوں تنہا

غیرت والے مشک و علم والے میرے وفا آواز دے ام البنین کے لاڈلے ہر غم سے گزرنا آگیا ہاں مجھے پیدل چلنا آگیا عباس میکوں پیدل ٹرنا آگیا عباس

کیندی سی رو پئی سینڑ اے لے شام سے میں آگئی مجبور بوؤں تیری بھیڑ اے غازی میں کیوں زندہ رہی ہنڑ نا گل کسے دے پینڑ اے سایہ نہ تھا میلوں کوئی ویر جیوین ظالم رسیاں پا گیا مجھے دھوپ میں چلنا آگیا

دکھی بھیڑ دا غازی بھرا کی کراں مینوں ڈسا دے میں بے ردا تیرا جھڑدا مار مکا گیا

دیکھے سجے اعدا کے گھر رو بھیڑ اے دیندی صدا نیزوں پہ تھے پیاروں کے سر بھیڑاں دے آ پردے بنا ٹکڑے ہوا میرا جگر لوکاں دا اے مجمع بڑا وچ مجھے یاد مدینہ آگیا سجاد مینڈا غش کھا گیا

گیا درد اے دل چیر اے ویکھی ظلم دی اخیر اے ظلم دی زنجیر دے گیا رک باقر دا ہئے کھا گیا

بازار تھا دربار تھا لالاں نوں اے چانڑاں تیرا اے زنجیر تھی بیمار تھا وچ شام دے جانڑاں تیرا جینا میرا دشوار تھا سنگ ظلم دے کھانڑا تیرا ہر درد کو سہنا آگیا خورشید نوں نیر روا گیا

سرور و ریحان اب سوچو ذرا کیا تھا غضب بنت علی کہتی تھی جب مجھے جینا مرنا آگیا