Shabbirؑ Diyan Tan Dhiyaan Nain Bare Aokhey Waqt Nibhaye

شبیرؑ دیاں تن دھیاں نئیں بڑے اوکھے وقت نبھائے اک بیوہ ہوگئی وچ کربل اک رُل گئی شہر مدینے اک نے زندان وسائے جتھے کربلا گزاری اُس دھی دی زندگانی دو خیمیاں چہ مک گئی جتھے رُخصت ہو کے آنا سی او لاش تے روون آئی پر رج کے وین نہ پائے خالی گھراں نوں صغریٰؑ اُجڑی نشانیاں نل آباد کر لیا اے پیراں دے نشاناں نوں اکبرؑ خالی جھولے نوں اصغرؑ در نوں سجادؑ بلائے شگھناں دیاں او رسماں بھجدے ہوئے او گھوڑے تے اُڈدیاں او ریتاں ایدھے جانجی شامیاں کیتے نے گج نیزیاں تے اسوار اے گج وچ بازار پھرائے ہائے چار سالہ زہراؑ جدا نام سی سکینہؑ مقتل چہ آگئی اے ہُن پیؤ دی لاش تے سوچدی اے معصوم ہتھاں نل اپنے کنج لاش توں پتھر ہٹائے تطہیر ویہڑیاں دی معصوم دھیاں اکبرؑ تے ڈکھ زمانیاں دے تاریخ گواہ اے بابے دے، نبیاں دیاں وی دھیاں نہ اینج ہائے ساتھ نبھائے