Dukh Gaye Ne Zakhm Mere

دکھ گئے نے زخم میرے گل چوں توں لا دے با ہواں صغریٰ میں واری جاواں پھٹ طوق دے نے ڈونگے رک جاندیاں نے ساہواں کئی وار غش میں کھاواں

اکبر بڑا سی پیارا روندا جہان سارا اودے باجو ساڈے پیو دا ہوندا سی نہ گزارا دل چاندا نیوں میرا بر پھی دی گل سناواں دکھی بھین نوں رو واں

کلی اونٹ تے سکینہ سحرا دے وچ پھرائی  بجیاں ہتھیاں چوں صغریٰ رت ڈل کے بار آئی معصومہ بھین میری رئی دیندی یہ صداواں شالا ویر مر نہ جاواں افسوس تیرا اکبر آیا نہ لین تینوں  اودی جوانی لٹ گئی دکھ کھا گیا اے مینوں جے تائین میں جیواں صغریٰ اس سوگ نوں مناواں دے ویر نون دعاواں بابے نے کیتا سجدہ خنجر دے ہیٹھ آکے رئی ویکھدی سکینہ مقتل چہ کول جا کے رکی ویکھدی سکینہ  چه کول جا کے آکھے شمر توں کیویں بابا تینوں بچاواں تیرے وال میں چھڑاواں

چاچا عباس تیرا بن جنگ دے ٹر گیا اے  او لاشہ بن کے وی ہائے خیمے نہ مڑ گیا اے  بڑا مان سی جنا تے او کٹ گیا نے باہواں رج کیتیاں وفاواں

کربل جے آن چہلم پھوپھیاں نے ہائے منایا  بابے دی قبر تے ہائے ایہو آکے وین پایا  بھلیاں نئی ویر سانوں تیرے قتل دیاں تھاواں او تیراں دیاں چھاواں

اصغر غیور تیرا منگدا رہیا اے پانی کھا تیر بن گیا اے اک درد دی کہانی  کربل چہ سوچے بابا کیڑی جا تے دفناواں نہ رباب نو  وکھاواں

آکھے سجاد عادل آ صغریٰ میری بھین اے اجڑے گھراں چہ کریے اج ماتم حسین اے   بابے دا نام لے کے اینج دے میں وین پاواں پتھراں نوں وی رو واواں